لوگوی جشنواره وب و موبایل ایران

نحوه معاشرت و رفتار با دیگران

دسته: گنجینه
بدون دیدگاه
چهارشنبه - ۱۷ آذر ۱۳۹۵
نحوه معاشرت و رفتار با دیگرانReviewed by کارشناس دینی on Dec 7Rating: 5.0
پرسش : من همیشه در ارتباط با اطرافیانم با گستاخی و جسارت آنها روبرو می شوم به طوری که اگر همان رفتار خودشان را برایشان تکرار کنم باعث اعتراض و انزجارشان می شود خودم فکر می کنم به دلیل ۱-رودر وایسی شدید من با افراد ۲- شوخ مزاجی من ۳-به افراط خدمت رسانی به اطرافیانم(ابراز ارادتهای بیجا) ۴- همیشه انتظار سرکوفت و طرد شدن را داشتن میباشد تاکنون دلایل فوق را به دلیل آن که گمان می کنم برای ممانعت از دلخوری آنها لازم می شود رفع نکرده ام می دانم که طرز تفکرم اشتباه است ولی دلیل قانع کننده و پابرجایی برای خودم پیدا نکرده ام و خلاصه تصمیمهای من شکننده است. لطفا مرا در این مورد راهنمایی کنید و دیگر عواملی که مسبب این مشکل می شود را بیان کنید؟
پاسخ : در ابتدا لازم است نکاتی را درباره نحوه معاشرت و رفتار با دیگران به عرضتان برسانیم تا در پرتو آن بتوانیم روش رفتار با دیگران را طبق آموزه های صحیح شکل دهیم. بهترین روش رفتار با دیگران و جلب محبت را مى‏توان از کلام رسول ‏اکرم(ص) آموخت که فرمود: هیچ یک از شما مؤمن نیست مگر اینکه براى دیگری آن را بخواهد که براى خود مى‏خواهد» و یا در جاى دیگر فرمود: «دست خود را بر سر هر کس که مى‏خواهى بگذار و براى آن بخواه که براى خود مى‏خواهى» V}(بحارالانوار، ج ۷۱، ص ۲۳۴){V بنابراین اگر روشى را دوست دارید که مردم آنگونه با شما رفتار کنند، به همان روش با دیگران برخورد کنید. هر چه را براى دیگران پیشنهاد مى‏کنید همان بهترین روش است و شما نیز بر اساس آن با آنان رفتار کنید. زیرا انسان جز انتظار خوش رفتارى از مردم ندارد، کمترین اهانتى را از سوى آنان نمى‏پذیرد راضى نیست که کسى به او تهمت زند، و نمى‏پسندد که کسى از معایب او پیش دیگران سخن بگوید هر چند آن عیوب را واقعا داشته باشد. در اینجا ما به بعضى از فنون اساسى در رفتار با دیگران اشاره مى‏کنیم: ۱ـ اگر خواستید شخصى را نسبت به موضوعى متقاعد سازید سعى نکنید پیرامون آنچه شما مى‏خواهید با او به جر و بحث بپردازید بلکه اول از خواسته خود کوتاه بیایید و خواسته او را در نظر بگیرید آنگاه نظر خودتان را مطرح کنید. ۲ـ در روابط اجتماعى با دیگران سعى کنید از انتقاد، سرزنش و گلایه خوددارى کنید. ۳ـ سعى کنید نکات مثبت در رفتار و شخصیت دیگران را شناسایى کرده و آنها را به خاطر آن ویژگی ها و رفتارها، تحسین صادقانه داشته باشید نه آنکه روى نکات منفى وى انگشت گذاشته او را مذمت کنید. ۴ـ سعى کنید شنونده خوبى براى دیگران باشید و دیگران را تشویق کنید درباره خود با شما حرف بزنند. ۵ـ به دیگران احترام بگذارید و کارى کنید که احساس کنند مهم و با ارزش هستند و این کار را صمیمانه انجام دهید. ۶ـ در برخورد با دیگران با چهره‏اى گشاده و لبخند سخن را آغاز کنید. ۷ـ به جاى اینکه مستقیما به دیگران دستور دهید کارى براى شما انجام دهند، خواسته خویش را به شکل سؤال طرح کنید و به طور غیرمستقیم از آنها بخواهید خواسته‏تان را عملى کنند. ۸ـ اگر دیگران کارى براى شما انجام دادند، آنها را به هر طریقى که ممکن است خوشحال کنید و از آنها تشکر و قدردانى کنید. ضمنا لازم است از حقوق دینى و اخلاقى ـ اجتماعى اى که دیگران بر انسان دارند شناخت بیشترى پیدا نمود تا در اداء آن حقوق تلاش کرد. طبیعى است گاهى «دیگران» والدین یا برادران و خواهران فرد است گاهى، اقوام و فامیل‏اند، گاهى نیز همسایگان و گاهى اساتید و معلمان و یا سایر افراد و… مى‏باشند که هر گروه و صنفى ویژگیها و حقوق خاص خود را دارند که در این زمینه باید با مطالعه بیشتر شناخت خویش را تعمیق و گسترش دهید بنابراین توجه شما را به مطالعه کتب زیر جلب مى‏کنیم: ۱ـ آئین دوست‏یابى، دیل‏کارنگى ۲ـ دوستى و دوستان، سیدهادى مدرسى، ترجمه حمیدرضا شیخى، حمیدرضا آژیر، انتشارات آستان قدس رضوى ۳ـ اخلاق معاشرت، على قاسمى اکنون با توجه به نکات فوق ، مطالبی درباره دلائلی که تصور می کنید باعث این مشکل شده است به عرضتان می رسانیم. هر چند به این دلایل با همدیگر هم خوانی ندارد و در مجموع سوالتان تا حدود زیادی ابهام دارد. بنابراین مناسب تر خواهد بود توضیحات بیشتری درباره وضعیت رفتاری و مشکل خودتان در مکاتبه بعدی برای ما ارسال نمایید. ۱. اگر با دیگران رودربایستی دارید چگونه است که می توانید با همان رفتار دیگران با آنها برخورد کنید. این یکی از نقاط ابهام آمیز نامه شما می باشد که نیازمند توضیح بیشتر شماست. علاوه بر این منظورتان از اطرافیان چه کسانی هستند، اعضای خانواده ، پدر و مادر یا فامیل و اقوام و یا دوستان و هم کلاسی ها و یا … چون با هر کدام و هر دسته از اطرافیان باید با روش خاص و ویژه ای برخورد کرد هر چند اصول کلی معاشرت یکسان است ولی ویژگی های شخصیتی و حقوقی دیگران متفاوت است و باید متناسب با آن سطح، رفتار مناسب داشت مثلا با استاد و معلم به گونه ای، با والدین به گونه ای دیگر با برادر و خواهر به شکل دیگری و با دوستان و هم کلاسی ها به یک نحوه چهارم و همینطور دیگران. ۲. گاهی انسان بخاطر عدم رعایت حد و حدود شوخی و جدی و یا همه امور را به شوخی گرفته و یا حداقل در ظاهر و در ابتدای امر جدی نگرفتن موضوع و رفتار شوخ طبعی فرد، ممکن است باعث آن شود که دیگران تصویر جدی از ما نداشته باشند و فرد را به لودگی متهم کنند بنابراین توصیه می شود با رعایت حدود شوخی و جدی خود را از این اتهام خارج کنید. ۳. همانطور که خودتان فرموده اید از ارادتهای بی جا خودداری کنید زیرا اگر این نوع ارادتها از محدوده خود خارج شود، خود متهم به چاپلوسی می شود و به قصد و نیت پاک و صحیح وی نیز در موارد خدمت رسانی و کمک به دیگران نیز مخدوش می شود. ۴. با کاهش شوخی ها و ارادتهای بی جا می توانید عزت نفس خود را بالا ببرید. چه بسا بخاطر همان عواملی که ذکر کرده اید و تحقیر و کوچک شمردن خود و بزرگ جلوه دادن دیگران نتوانسته اید حد و مرز بین تواضع و خود بزرگ بینی را شناسایی و در عمل پیاده کنید هر چند تکبر و غرور ناپسند است و خدمت رسانی به دیگران نیز ارزشمند و مورد توصیه بزرگان دینی است، اما تواضع و اظهار ارادت نباید به از بین رفتن عزت نفس و کرامت انسانی منجر شود. و باید از یک حد متعادل برخوردار باشد. در این زمینه نیازمند مطالعه و تحقیق بیشتری است و چه خوب است با مروری به زندگی بزرگان و مشورت با دیگران و مشاهده رفتار افراد متعادل در این زمینه از آنها الگو بگیرد و در عمل از آن پیروی کنید.
حتما بخوانید  چرا در نماز جمعه اول خطبه خوانده میشود ولی در نماز عید برعکس است؟

نوشته شده توسط:کارشناس دینی - 3943 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: 18
برچسب ها:
دیدگاه ها

توجه: وارد کردن نام و ایمیل اختیاری است