لوگوی جشنواره وب و موبایل ایران

احکام عادت وقتیه

دسته: احکام حیض
بدون دیدگاه
دوشنبه - ۱۳ دی ۱۳۹۵
احکام عادت وقتیهReviewed by کارشناس دینی on Jan 2Rating: 5.0

صاحب عادت وقتیه
[مسأله ۴۸۷ زنهایى که عادت وقتیه دارند سه دسته‌اند]
مسأله ۴۸۷ زنهایى که عادت وقتیه دارند (۱) سه دسته‌اند (۲) : اول: زنى که دو ماه پشت سر هم «در وقت معین» ، (۳) خون حیض ببیند و بعد از چند روز پاک شود ولى شمارۀ روزهاى آن در هر دو ماه یک اندازه نباشد، مثلاً دو ماه پشت سر هم روز اول ماه (۴) خون ببیند ولى ماه اول روز هفتم (۵) و ماه دوم روز هشتم (۶) از خون پاک شود، که این زن باید روز اول ماه را عادت حیض خود قرار دهد. (۷) دوم (۸) : زنى که از خون پاک نمى‌شود ولى دو ماه پشت سر هم در وقت معین خون او نشانه‌هاى حیض را دارد یعنى غلیظ و سیاه و گرم است و با فشار و سوزش بیرون مى‌آید و بقیۀ خونهاى او نشانۀ استحاضه را دارد و شمارۀ روزهایى که خون او نشانۀ حیض دارد، در هر دو ماه یک اندازه نیست مثلاً در ماه اول، از اول ماه تا هفتم و در ماه دوم از اول ماه تا هشتم، خون او نشانه‌هاى حیض و بقیه نشانۀ استحاضه را داشته باشد، که این زن هم باید روز اول ماه را روز اول عادت حیض خود قرار دهد. (۹) سوم (۱۰) : زنى که دو ماه پشت سر هم در وقت معین، سه روز یا بیشتر خون حیض ببیند و بعد پاک شود و دو مرتبه خون ببیند و تمام روزهایى که خون دیده با روزهایى که در وسط پاک بوده از ده روز بیشتر نشود ولى ماه دوم کمتر یا بیشتر از ماه اول باشد، مثلاً در ماه اوّل هشت روز و در ماه دوم نه روز باشد (۱۱) که این زن هم باید روز اول ماه را روز اول عادت حیض خود قرار دهد. (۱۲)

این مسأله، در رسالۀ آیت اللّٰه بهجت نیست

(۱) سیستانى: و اول عادت آنها معین باشد. .

(۲) خوئى، تبریزى، سیستانى: دو دسته‌اند. .

(۳) زنجانى: از وقت معین. .

(۴) زنجانى: مثلاً دو ماه پشت سر هم از روز اول ماه. .

(۵) زنجانى: روز ششم. .

(۶) زنجانى: روز هفتم. .

فاضل: روز ششم. .

(۷) زنجانى: وقت عادت حیض خود قرار دهد. .

(۸) [مورد دوّم در رسالۀ آیات عظام: خوئى، تبریزى و سیستانى نیست]

(۹) زنجانى: دوم: زنى که از خون پاک نمى‌شود ولى دو ماه پشت سر هم از وقت معین خون او حد اقل سه روز قرمز تیره یا سیاه رنگ است و بقیۀ خونهاى او قرمز روشن یا زرد رنگ است و شمارۀ روزهایى که خون او قرمز تیره یا سیاه است در هر دو ماه به یک اندازه نباشد؛ مثلا در ماه اول از اول ماه تا هفتم و در ماه دوم از اول ماه تا ششم خون او به رنگ حیض، و بقیه به رنگ استحاضه مى‌باشد، که این زن هم باید روز اوّل ماه را وقت عادت خود قرار دهد. .

(۱۰) خوئى، تبریزى، سیستانى: دوّم: . .

(۱۱) سیستانى: ولى در هر دو ماه از اوّل ماه خون دیده باشد، . .

(۱۲) زنجانى: سوم: زنى که دو ماه پشت سر هم از وقت معینى (مثلا اول ماه) خون حیض ببیند و مدتى کمتر از ده روز پاک شود و دوباره خون ببیند و مجموع خونهایى که دیده بدون محاسبۀ زمانى که در وسط پاک بوده در دو ماه به یک اندازه نباشد و در هر دو ماه خون شرایط حیض را داشته باشد (یعنى از سه روز کمتر و از ده روز بیشتر نباشد و سه روز اول آن در یک دهه واقع باشد) که این زن هم آن وقت معین (مثلا اول ماه) را وقت عادت خود قرار مى‌دهد. هم چنین اگر در یکى از دو ماه از زمان معینى (مثلا اول ماه) چند روز متصل خون حیض ببیند و در ماه دیگر از همان وقت چند روز خون ببیند، سپس کمتر از ده روز پاک شود و دوباره خون ببیند و مجموع هر دو خون شرایط حیض را داشته و مقدارش با ماه اول یکسان نباشد؛ که در این صورت نیز باید آن زمان معین (مثلا اول ماه) را وقت عادت خود قرار دهد.

مکارم: مسأله زنانى که فقط «عادت وقتیه» دارند یعنى دو ماه پشت سر هم در وقت معیّن خون حیض ببینند سپس پاک شوند ولى شمارۀ روزهاى آن یک اندازه نباشد، باید تمام آن را حیض قرار دهند به شرط آن که از سه روز کمتر و از ده روز بیشتر نباشد. زنى که از خون پاک نمى‌شود ولى دو ماه پشت سر هم در وقت معیّن، خون او نشانه‌هاى حیض را دارد، اما شمارۀ روزهاى خونى که نشانۀ حیض را دارد یک اندازه نیست، چنین زنى نیز باید تمام آن چه را نشانه حیض دارد حیض قرار دهد. زنى که دو ماه پشت سر هم در وقت معین سه روز یا بیشتر خون حیض ببیند و بعد پاک شود، دو مرتبه سه روز یا بیشتر خون ببیند و مجموع روزهایى که خون دیده از ده روز بیشتر نشود (ولى ماه دوم کمتر یا بیشتر از ماه اول باشد) چنین زنى نیز باید تمام آن چه را دیده حیض قرار دهد، ولى در روزهاى وسط که پاک است حکم طاهر را دارد.

حتما بخوانید  عادت وقتیه و عددیه چیست؟

[مسأله ۴۸۸ زنى که عادت وقتیه دارد]
مسأله ۴۸۸ زنى که عادت وقتیه دارد، اگر در وقت عادت خود یا دو سه روز پیش از عادت یا دو سه روز بعد از عادت خون ببیند به طورى که بگویند حیض را جلو یا عقب انداخته (۱) ، اگر چه آن خون نشانه‌هاى حیض را نداشته باشد، باید به احکامى که براى زنهاى حائض گفته شد رفتار نماید (۲) و اگر بعد بفهمد حیض نبوده، مثل آن که پیش از سه روز پاک شود، باید عبادتهایى را که به جا نیاورده قضا نماید.

(۱) صافى: زنى که عادت وقتیه دارد، اگر در وقت عادت خود دو روز پیش از عادت خون ببیند. .

فاضل: زنى که عادت وقتیه دارد، اگر در وقت عادت خود یا دو سه روز پیش از عادت خون ببیند به طورى که بگویند حیض را جلو انداخته. .

(۲) مکارم: بقیه مسأله ذکر نشده.

خوئى، تبریزى: مسأله زنى که عادت وقتیه دارد و شمارۀ روزهاى او به یک اندازه نیست چنانچه خونى ببیند که مقدارى از آن نشانه‌هاى حیض داشته و مقدارى نداشته باشد، در صورتى که خون نشانه‌دار از سه روز کمتر و از ده روز بیشتر نباشد لازم است آن را حیض و خونى که نشانه‌هاى حیض ندارد استحاضه قرار دهد، ولى چنانچه در وقت عادتش خون ببیند داشتن نشانه‌هاى حیض در حیض بودن آن، معتبر نیست، پس خونى که در وقت عادتش دیده چنانچه ممکن است حیض باشد لازم است حیض قرار دهد مثلاً در وقت عادت خود سه روز خون دید اگر چه نشانۀ حیض را نداشته باشد حیض است. و هم چنین است اگر در عادت خود مثلاً یک روز و پیش از عادت به دو روز خون ببیند یا این که در عادت خود مثلاً یک روز و پس از آن (خوئى: با نشانه‌هاى حیض) دو روز خون ببیند در این دو صورت نیز لازم است آن سه روز را حیض قرار دهد پس اگر خون نشانه‌دار قبل از ده روز از اول خون دیدن قطع شد تمام آن خون حیض است و اگر بعداً نیز خون دید چنانچه آن خون داراى نشانه‌هاى حیض و فاصله بین آن و آخر خون اول ده روز یا بیشتر باشد آن خون نیز حیض است و الاّٰ استحاضه است.

سیستانى: مسأله زنى که عادت وقتیه دارد اگر در وقت عادت خود یا دو سه روز پیش از عادت خون ببیند باید به احکامى که براى زنهاى حائض گفته شد رفتار نماید و تفصیل این مطلب در مسألۀ[۴۸۰]گذشت و اما در غیر این دو صورت مثل این که آن قدر زودتر از عادتش خون ببیند که نگویند عادتش جلو افتاده بلکه بگویند در غیر وقت خود خون دیده و یا آن که بعد از گذشت وقت عادتش خون ببیند چنانچه آن خون داراى نشانه‌هاى حیض باشد به احکامى که براى زنهاى حائض گفته شد رفتار نماید و هم چنین اگر داراى نشانه‌هاى حیض نباشد ولى بداند که آن خون سه روز ادامه پیدا مى‌کند و اگر نداند که سه روز ادامه پیدا مى‌کند یا نه، احتیاط واجب آن است که هم کارهایى که بر مستحاضه واجب است انجام دهد و هم کارهایى که بر حائض حرام است ترک نماید.

زنجانى: مسأله زنى که عادت وقتیه دارد اگر در وقت عادت خود یا یکى دو روز قبل از عادت (با نشانۀ حیض یا بدون نشانۀ حیض) یا چند روز قبل با نشانۀ حیض خون ببیند، باید به احکام حائض رفتار نماید و اگر بعد بفهمد حیض نبوده؛ مثل آن که از سه روز کمتر باشد، باید عبادتهاى واجبى را که به جا نیاورده، قضا کند، و چنانچه خونى در وقت عادت خود یا یکى دو روز قبل ببیند و خون دیگرى در غیر وقت عادت، و هر یک به تنهایى بتواند حیض باشد ولى نتواند هر دو خون را حیض قرار دهد، خونى را که در وقت عادت یا یکى دو روز قبل است، حیض قرار مى‌دهد، هر چند به نشانه حیض نباشد و خونى را که در غیر وقت عادت مى‌بیند، استحاضه قرار مى‌دهد، هر چند به نشانۀ حیض باشد؛ مگر آن که عادت وى به سبب نشانه حیض مشخص شده باشد (صورت دوم مسأله قبل) ، که در این صورت خون نشانه‌دار حیض و خون بى‌نشانه، استحاضه است.

[مسأله ۴۸۹ زنى که عادت وقتیه دارد]
مسأله ۴۸۹ زنى که عادت وقتیه دارد، اگر بیشتر از ده روز خون ببیند و نتواند حیض را به واسطۀ نشانه‌هاى آن تشخیص دهد، باید شمارۀ عادت خویشان خود را حیض قرار دهد، چه پدرى باشند چه مادرى، زنده باشند یا مرده (۱) . ولى در صورتى مى‌تواند عادت آنان را حیض خود قرار دهد که شمارۀ روزهاى حیض همۀ آنان یک اندازه باشد و اگر شمارۀ روزهاى حیض آنان یک اندازه نباشد، مثلاً عادت بعضى پنج روز و عادت بعضى دیگر هفت روز باشد نمى‌تواند عادت آنان را حیض خود قرار دهد. مگر کسانى که عادتشان با دیگران فرق دارد به قدرى کم باشند که در مقابل آنان هیچ حساب شوند که در این صورت باید عادت بیشتر آنان را حیض خود قرار دهد (۲) .

حتما بخوانید  حیض و پریود شدن در بین نماز

این مسأله، در رسالۀ آیت اللّٰه بهجت نیست

(۱) مکارم: و این در صورتى است که همه یا اکثریت قریب به اتّفاق آنها یکسان باشند، اما اگر در میان آنها اختلاف است، مثلاً بعضى پنج روز و بعضى هشت روز عادت مى‌بینند، احتیاط واجب آن است که در هر ماه هفت روز را ایام عادت خود قرار دهد. [پایان مسأله]

(۲) صافى: مع ذلک احتیاط واجب این است که این زن که به عادت خویشان رجوع مى‌کند اگر عادت آنها از هفت روز کمتر است، پس از پایان مدت عادت خویشانش تا هفت روز هم آن چه را حائض باید ترک کند، ترک نماید و هم آن چه را مستحاضه باید انجام دهد، انجام دهد و هم چنین اگر عادت خویشانش از هفت روز بیشتر است در فاصلۀ بین هفت روز تا پایان عادت آنها احتیاط مذکور را مراعات نماید.

خوئى، تبریزى: مسأله زنى که عادت وقتیه دارد اگر در غیر وقت عادت با نشانه‌هاى حیض بیشتر از ده روز خون ببیند و نتواند حیض را به واسطۀ نشانه‌هاى آن تشخیص دهد، باید تا شش یا هفت روز حیض و بقیه را استحاضه قرار دهد.

زنجانى: مسأله زنى که عادت وقتیه دارد، براى تعیین مقدار خون حیض خود مى‌بایست نخست به نشانۀ حیض و سپس به عادت خویشان خود توجه کند، بنا بر این اگر خونى ببیند که نشانۀ حیض را دارد در صورتى که شرایط حیض را هم داشته باشد، (یعنى از سه روز کمتر و از ده روز بیشتر نباشد) آن خون را حیض قرار مى‌دهد و اگر نتواند مقدار حیض خود را به واسطۀ نشانۀ حیض تعیین نماید، باید شمارۀ عادت یکى از خویشان خود را در زمانى که هم سن او بوده‌اند؛ پدرى باشد یا مادرى، زنده باشد یا مرده، حیض قرار دهد و پس از آن مستحب است تا ده روز استظهار کند و پس از ده روز، خون استحاضه است.

سیستانى: مسأله زنى که عادت وقتیه دارد اگر در وقت عادت خود خون ببیند و مقدار آن خون بیش از ده روز باشد پس اگر بعضى از روزها خون او نشانه‌هاى حیض را داشته باشد و بعضى نداشته باشد و روزهایى که به نشانه حیض است از سه روز کمتر و از ده روز بیشتر نباشد آن را حیض و ما بقى را استحاضه قرار مى‌دهد و اگر چنین خونى با همین شرط دو بار تکرار شود مثلاً چهار روز خون با نشانه حیض و چهار روز با نشانه استحاضه، دوباره چهار روز با نشانۀ حیض باشد فقط خون اوّل را حیض قرار دهد و ما بقى استحاضه است و اگر خون با نشانه حیض از سه روز کمتر باشد آن را حیض قرار دهد و عدد آن را با یکى از دو نحو آینده (رجوع به اقارب یا انتخاب عدد) تعیین نماید و اگر بیش از ده روز است قسمتى از آن را با یکى از همین دو راه حیض قرار دهد و اگر نتواند مقدار حیض را به واسطه نشانه‌هاى آن تشخیص دهد یعنى خون او همه داراى یک نوع نشانه باشد یا خونى که به نشانه حیض است از ده روز بیشتر یا از سه روز کمتر باشد باید به مقدار ایام عادت بعضى از خویشان خود را حیض قرار دهد چه پدرى باشد و چه مادرى، زنده باشد یا مرده، ولى به دو شرط: اوّل: آن که نداند مقدار عادت او مخالف با مقدار حیض خودش مى‌باشد، مثل آن که خودش در زمان جوانى و قوّت مزاج باشد و آن زن نزدیک به سن یأس باشد که مقدار عادت معمولاً کم مى‌شود و هم چنین در عکس این صورت و مثل زنى که داراى عادت ناقصه است که معنا و حکمش در مسأله [۴۹۹]خواهد آمد. دوّم: آن که نداند مقدار عادت آن زن با مقدار عادت دیگر خویشانش که داراى شرط اول هستند تفاوت دارد، ولى اگر مقدار تفاوت بسیار کم باشد که حساب نشود ضرر ندارد و هم چنین است حکم زنى که عادت وقتیه دارد و در وقت به کلى خون نبیند و لکن در غیر آن وقت خونى ببیند که بیشتر از ده روز باشد و نتواند مقدار حیض را به واسطۀ نشانه‌هاى آن تشخیص دهد.

[مسأله ۴۹۰ زنى که عادت وقتیه دارد و شمارۀ عادت خویشان خود را حیض قرار مى‌دهد]
مسأله ۴۹۰ زنى که عادت وقتیه دارد و شمارۀ عادت خویشان خود را حیض قرار مى‌دهد، باید روزى را که در هر ماه اول عادت او بوده، اول حیض خود قرار دهد، مثلاً زنى که هر ماه، روز اول ماه خون مى‌دیده (۱) و گاهى روز هفتم و گاهى روز هشتم پاک مى‌شده، چنانچه یک ماه، دوازده روز خون ببیند و عادت خویشانش هفت روز باشد، باید هفت روز اول ماه را حیض و باقى را استحاضه قرار دهد.

حتما بخوانید  اگر آب برای وضو و غسل کافی نباشد

این مسأله، در رسالۀ آیت اللّٰه بهجت نیست

(۱) زنجانى: و گاهى روز ششم و گاهى روز هفتم پاک مى‌شده است، چنانچه یک ماه از اوّل تا دوازدهم خون ببیند و عادت خویشان او هفت روز باشد، هفت روز اول ماه را حیض قرار مى‌دهد و مستحب است تا ده روز استظهار نماید و سپس مستحاضه مى‌باشد.

مکارم: رجوع کنید به ذیل مسأله ۴۸۹.

خوئى، تبریزى: مسأله زنى که هر ماه روز اول ماه مثلاً خون مى‌دیده و گاهى روز پنجم و گاهى روز هفتم پاک مى‌شده، چنانچه یک ماه دوازده روز خون ببیند و نتواند با نشانه‌هاى حیض مقدار او را معین نماید، باید از اول ماه تا شش یا هفت روز حیض و باقى را استحاضه قرار دهد.

سیستانى: مسأله صاحب عادت وقتیه نمى‌تواند حیض را در غیر وقت عادت خود قرار دهد، پس اگر ابتداى زمان عادت او معلوم باشد مثل این که هر ماه از روز اول خون مى‌دیده و گاهى روز پنجم و گاهى روز ششم پاک مى‌شده چنانچه یک ماه دوازده روز خون ببیند و نتواند با نشانه‌هاى حیض شمارۀ او را معیّن نماید باید اول ماه را حیض قرار دهد و در شماره به آن چه در مسألۀ پیش گفته شد رجوع نماید. و اگر وسط یا آخر عادت او معلوم باشد چنانچه خون او از ده روز تجاوز بکند باید آن شماره را طورى قرار دهد که آخر یا وسط آن موافق با وقت عادتش باشد.

[مسأله ۴۹۱ زنى که عادت وقتیه دارد و باید شمارۀ عادت خویشان خود را حیض قرار دهد]
مسأله ۴۹۱ زنى که عادت وقتیه دارد و باید شمارۀ عادت خویشان خود را حیض قرار دهد، چنانچه خویش نداشته باشد، یا شمارۀ عادت آنان مثل هم نباشد (۱) باید در هر ماه از روزى که خون مى‌بیند تا هفت روز را حیض و بقیه را استحاضه قرار دهد (۲) .

این مسأله، در رسالۀ آیات عظام: خوئى، تبریزى، سیستانى و بهجت نیست

(۱) اراکى: مخیر است که شش روز یا هفت روز را در هر ماه حیض و بقیه را استحاضه قرار دهد و یا در یک ماه سه روز و در ماه دیگر ده روز را حیض و بقیه را استحاضه قرار دهد و یا عکس این را عمل نماید یعنى ماه اول ده روز حیض قرار دهد و ماه دوم سه روز.

(۲) فاضل: باید در هر ماه از روزى که خون مى‌بیند، به احتیاط واجب هفت روز را حیض و بقیه را استحاضه قرار دهد.

مکارم: رجوع کنید به ذیل مسأله ۴۸۹.

گلپایگانى، صافى: مسأله زنى که باید شمارۀ عادت خویشان خود را حیض قرار دهد، چنانچه خویش نداشته باشد، یا شمارۀ عادت آنان مثل هم نباشد باید در هر ماه از روزى که خون مى‌بیند (گلپایگانى: سه روز یا) شش روز یا هفت روز، را حیض و بقیه را استحاضه قرار دهد و احوط آن است که آن چه را ماه اول حیض قرار داد، در ماههاى بعد هم همان مقدار را حیض قرار دهد ولى اگر صاحب عادت وقتیه باشد و عادت او در روزهاى وسط یا آخر خون باشد، باید (گلپایگانى: سه روز یا) شش روز یا هفت روز وسط یا آخر را که در عادت است حیض قرار دهد.

زنجانى: مسأله زنى که با نشانۀ حیض نمى‌تواند حیضش را معین کند و هیچ یک از خویشاوندانش عادت ندارند یا به آنان دسترسى ندارد، شش یا هفت روز را حیض قرار مى‌دهد و بنا بر احتیاط از اول خون قرار دهد و مستحب است تا ده روز استظهار نماید و بعد از آن مستحاضه است.

مسائل اختصاصى
خوئى، تبریزى: مسأله ۴۹۷ صاحب عادت اگر وسط یا آخر عادت او معلوم است چنانچه خون او از دوازده روز (تبریزى: ده روز) تجاوز کند شش یا هفت روز را طورى قرار دهد که آخر یا وسط آن موافق با آن وقت باشد.

سیستانى: مسأله ۴۸۱ زنى که عادت وقتیه دارد و بیشتر از ده روز خون ببیند و نتواند آن را به آن چه در مسأله [۴۸۹]گفته شد معین نماید مخیّر است که از سه روز تا ده روز، هر شماره‌اى را که مناسب مقدار حیضش مى‌بیند حیض قرار دهد و بهتر آن است که هفت روز قرار دهد در صورتى که آن را مناسب خود ببیند البته باید شماره‌اى را که حیض قرار مى‌دهد موافق با وقت عادتش باشد آن طورى که در مسألۀ پیش گفته شد.

 

منبع: توضیح المسائل مراجع مطابق با فتاوای ۱۳ نفر از مراجع معظم تقلید/ متن اصلی از رساله امام خمینی و مُحشی حضرات آیات: سیستانی، صافی گلپایگانی، مکارم شیرازی، نوری همدانی، شبیری زنجانی، بهجت، فاضل، اراکی، خویی، گلپایگانی، تبریزی.(نام هر کدام از مراجع که در مسئله بالا ذکر نشده است یعنی موافق با مساله است و مواردی که مرجعی مخالف مساله فوق است در زیر مسئله ذکر شده است.)


نوشته شده توسط:کارشناس دینی - 3943 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: 34
برچسب ها:
دیدگاه ها

توجه: وارد کردن نام و ایمیل اختیاری است